Op maandag 18 maart troffen Wilma en Bas van der Wel onze nieuwe ambassadeur Jeroen Siebelink met zijn hondje Zorro in het Amsterdamse Havengebied voor een interview en het maken van foto’s. Jeroen heeft een uitgesproken mening over dierenwelzijn en hij deinst niet terug voor scherpe uitspraken die u letterlijk in het interview terug zult vinden. Zijn woorden zijn voor ons, en hopelijk voor u als dierenvriend, erg motiverend. Wij zijn blij dat Jeroen in dit prachtige interview heeft willen uitleggen waarom hij ambassadeur voor de Stichting DutchGalgoLobby wil zijn. Lees hieronder het interview.

“Hoe verhouden dieren zich tot mensen?” Schrijver Jeroen Siebelink (50) hoeft er niet over na te denken. “Ik zie dieren als gelijken. Dat weten dieren, want als ze hulp nodig hebben, zoeken ze mij op. In een maand tijd trof ik op mijn pad een postduif, een houtduif en een zwaan in nood. En een hondje dat te water was geraakt. Ik rem voor een egel of konijn, ook als er een auto vlak achter me zit en door mij in de plomp belandt. In deze mensenwereld zijn dieren afhankelijk van ons en moeten wij voor ze zorgen, maar in wezen is die afhankelijkheid wederzijds. Zonder dieren zijn we niks waard. En dat weten we allemaal al wel, maar we handelen er niet naar. We zijn met veel te veel mensen op deze planeet. We zouden ons klein moeten maken. Vol op de rem. Economisch, materieel, lichamelijk.”

“Waarom ik ambassadeur van de Stichting DutchGalgoLobby ben geworden? Omdat wat met afgedankte Galgo’s gebeurt nóg verder gaat dan wat heel veel andere dieren ten deel valt, verwaarlozing of mishandeling. Dit is nog een treetje lager op de trap van beschaving en menselijkheid. Onder het mom van culturele traditie worden Galgo’s op sadistische, middeleeuwse wijze gemarteld, ik bespaar de lezer de details even, de vele filmpjes spreken voor zich. Het is als met stierenvechten of ganstrekken, wat in Nederland nog steeds voorkomt. Vermaak ten koste van dieren heeft niets met cultuur te maken, maar zou wettelijk moeten worden behandeld als een misdaad tegen gevoelige, intelligente wezens. Toch beschermt Europese wetgeving het als ware het een religieuze of culturele traditie. Uit dat oogpunt zou het mishandelen van dieren toegestaan zijn. Het is goed dat jullie proberen dit ter discussie te stellen met het onderzoek naar de toepasbaarheid van het Verdrag van Lissabon, waarin wetgeving met betrekking tot dierenwelzijn is vastgelegd. “

Terwijl hij zijn zwarte hondje Zorro, een mix van een Friese Stabij en een ruwharige Teckel, aanmoedigt naast hem op de bank te springen, voegt hij er aan toe: “Of je nou van honden houdt of niet, of je Galgo’s mooi vindt of niet, als je ouders jou een beetje gevoel hebben bijgebracht voor wat kwetsbaar en waardevol is in het leven, dan pik je dit niet. Dan treed je op tegen elke vorm van diermisbruik. Zeker als het zieke, walgelijke vormen aanneemt, zoals bij de Galgo’s. Maar het is brood en spelen. Net als bij misstanden rond vuurwerk en hooligans neemt de overheid niet de moeite om in te grijpen. Verandering moet kennelijk van onderop komen, van de burger of donateur die het niet langer pikt.”

‘’Als ambassadeur wil ik me duidelijk uitspreken. Ik hoop dat ik anderen kan motiveren om jullie manifest te ondertekenen.  Door met een brede vertegenwoordiging uit de Nederlandse samenleving aan te geven dat wij het martelen van dieren afkeuren geven we een duidelijk signaal. Landbouwdier of huisdier, het is wetenschappelijk vastgesteld dat dieren pijn, angst en stress ervaren. Ik bewonder mensen die zich inzetten tegen dierenleed, mensen die echt iets doen.“

“Ik bewonder vooral de moed van undercover-activisten, die in megastallen en fokkerijen misstanden op beeld vastleggen. De landbouwlobby en de overheid zet ze weg als terroristen, maar ze doen niets anders dan het leed tonen dat bewust verborgen wordt gehouden. Boeren wordt de hand boven het hoofd gehouden. Dat is al zo vanaf de Tweede Wereldoorlog. Minister van Landbouw Mansholt stimuleerde schaalvergroting in de veehouderij. Hij subsidieerde de veehouders. Als gevolg daarvan ontstonden grote vlees- en zuiveloverschotten. De prijzen werden laag gehouden en met overheidscampagnes werd de consumptie van vlees, melk en eieren gestimuleerd. En nu zijn we de veehouder, de slachter, de melkboer én de grootste exporteur van dierenleed van Europa.”

“Dierenwelzijn is vaak een onderwerp in mijn columns en boeken. Deze zomer komt mijn roman over dierenbevrijders uit en ik werk aan een boek over Jaap Korteweg, De Vegetarische Slager.“

Hij reageert fel op de vraag wat hij van de plezierjacht vindt. “Je moet een sadist zijn om voor je plezier weerloze dieren te doden. Hoe stoer is dat, met je geweertje en een troep honden achter een vos aan? Beetje kinderachtig ook, grote kleuters in een oliejas en een veer op je hoedje. Alleen wanneer de belangen van mens en dier in conflict komen, en dat is zeer zelden het geval, moet de overheid samen met ecologen en technologen zoeken naar een oplossing. Zo kun je met geurpalen konijnen van een akker verjagen. En als het echt niet anders gaat en dieren moeten worden gedood, dan zeker geen gepruts door hobbyjagers, maar een lasergestuurde jachtmachine die in één keer raak schiet.”

“Ik ben vegetariër geworden toen ik met mijn vrouw ging samenwonen. Zij at al geen vlees meer en vroeg of ik het oké vond als we vegetarisch gingen koken. Ik was verliefd, ik had geen keuze. Nu ben ik op weg om veganist te worden, want melk drinken en kaas en eieren eten slaat dan ook nergens meer op. Ik probeer mijn gezin erin mee te krijgen, maar dat valt nog niet mee. Maar de beloning is groot, want ik ben tien kilo lichter, slaap vaster en voel me zoveel beter sinds ik plantaardig eet.”

Hij wijst op zijn schoenen. “Die zijn nog wel van leer, maar het zijn oudjes, ik draag ze af. Het lastige is dat je van veel producten niet weet of er dieren in verwerkt zijn. Varkensvet zit overal in verstopt.”

“Of ik hoopvol ben over de toekomst? Ik denk dat we al over één generatie beschaamd terugkijken op het dierenleed dat we hebben veroorzaakt. De onbevattelijke omvang ervan, honderden miljarden dieren per jaar, en dan heb ik het alleen over productiedieren. ‘De beschaving van een samenleving valt af te meten aan de wijze waarop ze omgaat met dieren’, zei Mahatma Gandhi. En nu wil het Europese Parlement vegaburgers verbieden. Tja. Het zijn laatste stuiptrekkingen van een oude generatie, geestelijk luie mensen die zichzelf centraal stelden en ruimte wilden innemen.”

“In mijn omgeving eten nog veel mensen vlees. Mijn ouders, mijn vrienden. Ik houd van ze maar ze stellen me soms ook teleur. Ik kan niet goed meer naar hun bordjes kijken, met al die ellende erop. Ik zie het ook aan de vale huid en het gezwollen gezicht van sommigen. Mijn vader moest wennen aan mijn activisme, maar hij vindt het nu wel mooi. Ik heb mijn ouders al zover dat ze alleen nog biologisch vlees kopen en voor mij kookt mijn moeder altijd vegetarisch. Maar soms tref ik toch weer een Gelderse rookworst met één ster voor dierenwelzijn in de koelkast. Of ze kopen van die veel te goedkope knakworsten in blik voor mijn kinderen. Alsof de schappen niet vol liggen met de meest geweldige vleesvervangers en vegaworstjes. Ik kon even niks anders vinden, is het dan.“

Jeroen Siebelink (1968) is auteur van de roman De Oversteek. Eerder verscheen van zijn hand de bedrijfsroman Het wereldschokkende en onweerstaanbaar lekkere verhaal van Tony’s Chocolonely en de portrettenbundel Vaders & Zonen. Met de geromantiseerde biografie van de voetballer Dick Nanninga De Lange en met de biografie De Wolf, John legde hij tot twee keer toe beslag op de tweede plek bij de verkiezing van Sportboek van het Jaar, de Nico Scheepmakerbeker. Deze zomer verschijnt zijn roman Pels.